rubens blog

 

Hej lieve mensen hier aanwezig, euhm, mij voorstellen ga ik niet doen, dat laat ik aan u over om te ontdekken (klinkt mysterieus en bespaart me een hoop moeite ;) )

 

vaarwel

De Haast en de Schildpad

“Wacht, niet zo snel!!” hoorde ik haar achter mijpuffen, “Ik… kan niet meer.”

“Kom op! Straks halen ze ons in!” siste ik terug enhaastte me haar richting uit. Ik greep haar stevig onder haar arm en sleurdehaar mee over het smalle bospad.
“Ons inhalen?” Ze trok me even terug en keek megeërgerd aan, “heb je wel al eens gekeken WAT ons precies achtervolgd?”
Ik rolde mijn ogen en sleurde haar verder het pad op,“Schildpadden, ik weet het…”
“Sinds wanneer zijn schildpadden marathonlopersgeworden?”
“Sinds diezelfde schildpadden op twee benen zijnbeginnen lopen en zwaarden en harnas zijn beginnen dragen,” snauwde ik, “haastje nu toch!”
“Goed goed, hou je kleren aan…” zuchtte ze, en ruktezich los.
Ik keek haar even fronsend aan, “dat is een heelontoepasselijke uitdrukking gezien onze huidige situatie, besef je dat?”
“Lopen jij!” grijnsde ze, en begon te lopen.

Lees verder...

Meneer Konijn

///////////////////////////////////////////////////////////

 

 

 

///////////////////////////////////////////////////////////

Lees verder...

klokslag twaalf

De vrolijke stadsverlichting die fonkelend weerspiegeld in het opgepoetste metaal is het enige dat mij af en toe weer bij bewustzijn brengt. De gele lampjes die per uitzondering speciaal voor mij als kleine bakens fungeren terwijl mijn gedachten langzaam afdwalen in de kille duitsternis van het in nacht gehulde stadspark.

Mijn hart klopt in mijn keel, mijn passen versnellen, en in mijn vuisten geklemd druk ik het zware metaal tegen mijn borst.

Lees verder...

Twee en een half.

Omringd door de bomen, stille getuigen in de koude nacht, gehuld in de rode flikkering van de fakkel in zijn hand.
"Wat kunnen die pompoenen jou nu schelen?" vroeg hij op een arrogant toontje.
Het zwevende hoofd grijnsde simpelweg terug, en klemde zijn benig tentakel strakker om haar heen.
"Denk jij nu werkelijk dat jij de doodstraf kreeg om enkele pompoenen?"
Hij keek het hoofd even onbegrijpend aan, zijn hoofd kantelde van twijfel vervuld. Hij verloor zijn grip, probeerde tevergeefs op zijn tanden te bijten, maar hij moest het weten.
Neen, hij mag niet opgeven, hij mag de discussie niet uit handen geven. Te laat...
"Hoe bedoel je?" vroeg hij onzeker.

Lees verder...

Één en een half...

Een beklemmend gevoel sluit zich om zijn hart als chocoladeglazuur om een zachte vochtige aardbei op een zomerse dag.
"Mmmm... aardbeien"
"Kom je nog?" roept ze een eind verder.
Verschrikt veegt hij het speekselsliertje langs zijn mondhoek weg en holt naar haar toe, terwijl hij ietwat onhandig de fakkel aansteekt.

één en half
Lees verder...